Primavera Sound 2024: Viernes 31 mayo

Lana Del Rey (Foto: Sharon López)
Lana Del Rey (Foto: Sharon López)
Lana Del Rey (Foto: Sharon López)
Lana Del Rey (Foto: Sharon López)
Lana Del Rey (Foto: Sharon López)
Lana Del Rey (Foto: Sharon López)
Lana Del Rey (Foto: Sílvia Villar)
Lana Del Rey (Foto: Sharon López)
The National (Foto: Clara Orozco)
The National (Foto: Clara Orozco)
The National (Foto: Clara Orozco)
The National (Foto: Clara Orozco)
The National (Foto: Clara Orozco)
The National (Foto: Clara Orozco)
Faye Webster (Foto: Clara Orozco)
Scowl (Foto: Gisela Jané)
Yo La Tengo (Foto: Èric Pàmies)
The Last Dinner Party (Foto: Èric Pàmies)
The Last Dinner Party (Foto: Èric Pàmies)
Mount Kimbie (Foto: Sergio Albert)
Mount Kimbie (Foto: Sergio Albert)
Mount Kimbie (Foto: Sergio Albert)
Mount Kimbie (Foto: Sergio Albert)
Joanna Sternberg (Foto: Èric Pàmies)
Hannah Diamond (Foto: Sergio Albert)
Guillem Gisbert (Foto: Christian Bertrand)
Guillem Gisbert (Foto: Christian Bertrand)
Guillem Gisbert (Foto: Christian Bertrand)
Ferran Palau (Foto: Clara Orozco)
Ethel Cain (Foto: Clara Orozco)
Ethel Cain (Foto: Clara Orozco)
Dogstar (Foto: Gisela Jané)
Dogstar (Foto: Gisela Jané)
Dogstar (Foto: Gisela Jané)
Disclosure (Foto: Christian Bertrand)

Quinta jornada del Primavera Sound 2024, que empezó bien pronto con shows de artistas locales o estatales como Aiko El Grupo, Júlia Amor, Guillem Gisbert presentando su debut en solitario al margen de Manel, o Ferran Palau, que ironizó sobre lxs seguidorxs de Lana Del Rey que habían corrido en estampida para ganar sitio en las primeras filas para el concierto que iba a hacer en ese escenario unas cuantas horas más tarde (hubo colas enormes en la caseta de autorizaciones para menores de edad). A esa misma hora Scowl desprendían el furor y la electricidad que demostraron meses atrás en la sala pequeña de Razzmatazz. Mientras curiosos y cinéfilos se agolpaban para ver a Dogstar (la banda en la que toca el bajo Keanu Reeves que, por cierto, hicieron una versión del ‘Just Like Heaven’ de The Cure), Yo La Tengo tocaban por enésima vez en el festival, 3 días después de su show de versiones en Apolo del pasado martes. Y esta vez tocó centrarse en su repertorio propio, retorciendo con esguinces noise y toneladas de feedback canciones como ‘Sinatra Drive Breakdown’, ‘Stockholm Syndrome’ o, por supuesto, ‘Tom Courtenay’. Joanna Sternberg con camiseta de Louise Armstrong en el Auditori, Ethel Cain con camiseta palestina y kufiya o la siempre recomendable Faye Webster fueron otros de los puntos reseñables de ese tramo horario del viernes.

Yo La Tengo (Foto: Èric Pàmies)

Pero claro, el concierto de mayor aglomeración hasta ahora de esta edición del Primavera fue el de Lana del Rey. Igual que otras divas del pop como Madonna, la puntualidad brilló por su ausencia, si bien ‘sólo’ fueron 25 minutos de retraso hasta provocar la histeria de sus fans. Salió al escenario elegante y radiante, desafiando con una sonrisa su imagen de lánguida tristeza eterna, y con un vestido casi de virgen vestal. Un look de estrella de Hollywood de los 60 para una artista que, a pesar del ridículo circo que la rodea, se merece todo el respeto por una carrera llena de sublimes canciones de melancolía adolescente de gran capacidad lírica y emocional. Empezó con ‘Without You’, provocó litros de lagrimas y desmayos con ‘Summertime Sadness’, y pasó por distintas épocas de su trayectoria, para culminar con ‘Video Games’ o ‘Young And Beautiful’. Y no, no se hicieron realidad los húmedos sueños de que aparecieran en el escenario ni Rosalía ni Taylor Swift.

Lana Del Rey (Foto: Sílvia Villar)

Tras el regalo de más de dos horas en Razzmatazz del miércoles, The National se dieron el habitual baño de masas en el Parc del Fòrum con un setlist bastante similar y que, en contraste con las atmósferas livianas de Lana del Rey, por momentos pareció una colección de furiosas descargas eléctricas propias de estilos sonoros más hostiles. Con los Talking Heads sonando en la intro, salieron a escena con un Matt Berninger que acaparó protagonismo desde el primer momento. Motivado, metido en el show, vaso en mano y con esas poses de dramatismo impostado, lo cierto es que la banda que comparte con los hermanos Dessner y compañía es una maquinaria perfectamente engrasada y que luce toda su épica y energía ante enormes masas de público. ‘Sea Of Love’, ‘I Need My Girl’, ‘Fake Empire’, esa ‘Mr. November’ que dedicaron al exprocurador general de los Estados Unidos Neal Katyal… hasta acabar con ‘About Today’, haciendo gala de una carrera que ya llega al cuarto de siglo. Mount Kimbie o el baile de Disclosure le pusieron el punto y final a la jornada.

The National (Foto: Clara Orozco)

Puedes recuperar todas las crónicas diarias del Primavera Sound 2024 en este link.

Escrito por

Raret com una cançó de Sonic Youth; m'excito amb el 'Psycho' dels Sonics; si m'emprenyo, Pistols, RATM, Sandré, riot grrrls o Los Punsetes; em posen igual soul, r’n’b, ye-yé, garatge, punk, r’n’r, indie o britpop. De gran vull ser Patti Smith, Iggy o John Waters. Ateu fins que vaig conèixer PJ HARVEY. Vaig ser negre en una altra vida… i faig l'impostor com a periodista musical i esportiu a ràdio, TV, webs i revistes diverses.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *