2016: el rock se vistió de luto

David Bowie
Leonard Cohen
Prince
George Michael
Sharon Jones
Alan Vega (Suicide)
Scott Weiland (Stone Temple Pilots)
Paul Kantner (Jefferson Airplane)
Glenn Frey (Eagles)
Keith Emerson y Greg Lake (Emerson, Lake & Palmer)
Maurice White (Earth, Wind & Fire)
John Bradbury (The Specials)
Rick Parfitt (Status Quo)
George Martin (productor Beatles)
Phil Chess (fundador Chess Records)
Mose Allison
Lemmy Kilmister (Motörhead). Falleció el 28 de diciembre de 2015

Supongo que será pura combinación de ley de vida + matemáticas: si el rock tiene casi 7 décadas de vida, las estrellas y grandes iconos que llevan allí desde los años 60 o 70 se han hecho mayores. Y por tanto, cada vez a ser más habitual que perdamos a todas esas figuras que nos han fascinado desde niños y parecían inmortales. En los últimos años ya habíamos ido perdiendo progresivamente a muchas de ellas, pero este 2016 que dejamos atrás ha sido especialmente trágico por cantidad y peso de los artistas que nos han dejado: iconos universales como David Bowie, Prince, Leonard Cohen o George Michael son los nombres más populares, pero no hay que olvidar a la grandiosa dama del soul Sharon Jones, Scott Weiland (Stone Temple Pilots), Alan Vega (Suicide), John Bradbury (The Specials), Maurice White (Earth, Wind & Fire), Greg Lake y Keith Emerson (Emerson, Lake & Palmer), Glenn Frey (Eagles), Paul Kantner (Jefferson Airplane), Rick Parfitt (Status Quo), Phil Chess (fundador del mítico sello Chess Records), el productor de los Beatles George Martin, el pianista Mose Allison… y no nos olvidamos tampoco de Lemmy Kilmister (Motörhead), fallecido el 28 de diciembre de 2015. Por todos ellos, y por tantos otros que nos dejamos, larga vida al rock…

 

Escrito por

Raret com una cançó de Sonic Youth; m'excito amb el 'Psycho' dels Sonics; si m'emprenyo, Pistols, RATM, Sandré, riot grrrls o Los Punsetes; em posen igual soul, r’n’b, ye-yé, garatge, punk, r’n’r, indie o britpop. De gran vull ser Patti Smith, Iggy o John Waters. Ateu fins que vaig conèixer PJ HARVEY. Vaig ser negre en una altra vida… i faig l'impostor com a periodista musical i esportiu a ràdio, TV, webs i revistes diverses.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *