The Pains Of Being Pure At Heart (Razzmatazz 2, 28/02/25)

The Pains Of Being Pure At Heart (Foto: Jordi Trenzano)
The Pains Of Being Pure At Heart (Foto: Jordi Trenzano)
The Pains Of Being Pure At Heart (Foto: Jordi Trenzano)
Cristina Quesada (Foto: Jordi Trenzano)
Cristina Quesada (Foto: Jordi Trenzano)
Cristina Quesada (Foto: Jordi Trenzano)

Hace 16 años ya, una banda de New York de nombre imposible parió uno de los debuts más gloriosos que nos dio el indie pop de la primera década del siglo XXI. The Pains Of Being Pure At Heart gestaron un artefacto sonoro que, en escasos 34 minutos, compilaba la esencia de The Smiths, The Jesus & Mary Chain o los Cure más poperos, en un magnífico disco de jangle pop, dream pop y algún toquecito shoegaze que iba a calar hondo en toda una generación de escépticos emocionales con camisetas a rayas. Tres lustros después, esa misma banda se reunía para recuperar su legado en Razzmatazz 2, una sala que ya habían visitado 13 años ante (y allí estuvimos, no hace falta decirlo, como también en Bikini o en Sidecar años antes).

The Pains Of Being Pure At Heart (Foto: Jordi Trenzano)

Que era un día grande era obvio, y sólo había que mirar alrededor para ver que prácticamente todo el mundo estaba allí.  Y eso que había oferta de sobras en la ciudad y alrededores esa misma noche. Pero, joder, que era viernes y tocaban los Pains, y eso era sinónimo de fiesta grande. Y mira que el sonido fue justito, tocaron sólo 65 minutos, y el factor sorpresa nos jugaba en contra, porque ya sabíamos que iban a tocar el disco de principio a fin. Pero no importaba demasiado. Ahí estaban Kip Berman, Peggy Wang y Kurt Feldman, acompañados de Christoph Hochheim y Eddy Marshall. Y venían a tocarnos 10 canciones gloriosas. La banda sonora de aquellos tiempos en que éramos realmente felices sin darnos cuenta. Bendita ingenuidad.

The Pains Of Being Pure At Heart (Foto: Jordi Trenzano)

Y fueron cayendo todas las canciones del disco por el mismo orden, una por una: empezando por una ‘Contender’ minimalista, con la guitarra y voz y poco más. Y el pop explota con ‘Come Saturday’, ¿y qué más da que llegue el sábado si estás en mis brazos? Damos pie a fricciones de jóvenes adultos que no saben bien a qué juegan, pero tampoco importa demasiado si cabalgamos guitarras así de celestiales. Y qué jodidamente bello es este amor imperfecto e incompleto, mi dulce hermana incestuosa del alma. Picazones y tenencias mediante, entre bailes y miradas de soslayo, nos sentimos vivos en mayúsculas apuntando a un cielo que sabemos que no podremos alcanzar. Y lo único que sé es que lo quiero todo contigo, aunque no pueda ser y esas melodías infalibles mientan. Adolescentes enamoradas de Cristo y la heroína deberían ser suficiente aviso para darte cuenta de que no podemos estar esperando eternamente; esperando algo; esperando a alguien; esperando a una perfecta canción pop aún no escrita que hable de nosotros. Y, entre timbales que parecen ‘Just Like Honey’, tan sólo necesito que me recuerdes que nunca te irás, aunque no te tenga del todo. No te tenga de nada, de hecho…

The Pains Of Being Pure At Heart (Foto: Jordi Trenzano)

Y el tiempo extra no lo es tanto. Haciendo cosas que no harían sentirse orgullosos a tus padres le decimos que no al amor, porqué sería tremendamente hipócrita que saliéramos ahora con eso. Y tiene que venir Ramona a recordarme que no necesito tiempo, sólo te necesito a ti. Y el drama es que no nos pertenecemos, porque formamos parte de realidades distintas e incompatibles. Ser puro de corazón sólo te dará dolores de ídem y de cabeza. Y no morir nunca será solamente una maldición, y es que… ¿quién quiere una eternidad si no es para estar a tu lado?

Setlist:

  • Contender
  • Come Saturday
  • Young Adult Friction
  • This Love Is Fucking Right!
  • The Tenure Itch
  • Stay Alive
  • Everything with You
  • A Teenager in Love
  • Hey Paul
  • Gentle Sons

Bis:

  • Doing All the Things That Wouldn’t Make Your Parents Proud
  • Say No To Love
  • Ramona
  • Belong
  • The Pains Of Being Pure At Heart

 

Escrito por

Raret com una cançó de Sonic Youth; m'excito amb el 'Psycho' dels Sonics; si m'emprenyo, Pistols, RATM, Sandré, riot grrrls o Los Punsetes; em posen igual soul, r’n’b, ye-yé, garatge, punk, r’n’r, indie o britpop. De gran vull ser Patti Smith, Iggy o John Waters. Ateu fins que vaig conèixer PJ HARVEY. Vaig ser negre en una altra vida… i faig l'impostor com a periodista musical i esportiu a ràdio, TV, webs i revistes diverses.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *