The Magnetic Fields (Paral·lel 62, 04-05/09/24)

The Magnetic Fields (Foto: Jordi Trenzano)

Esta es una canción sobre el amor no correspondido, algo que inventé yo”. Eso afirmaba Stephin Merritt antes de ‘Acoustic Guitar’, en la segunda noche de sus conciertos en Barcelona dedicados a “69 Love Songs”, su obra cumbre. El alma mater de los Magnetic Fields no reinventó el amor, pero pocas veces el sentimiento había tenido una traslación musical tan extensa y abrumadora como en el triple disco, editado originalmente en 1999.

The Magnetic Fields (Foto: Jordi Trenzano)

Con motivo de su 25º aniversario, el grupo eligió Barcelona como parada de la gira que lo recupera íntegro a lo largo de dos noches. Siguieron las pautas de sus frecuentes últimas visitas, reducidos a un quinteto que adaptó el material original a una interpretación modesta pero igualmente gozosa.

The Magnetic Fields (Foto: Jordi Trenzano)
The Magnetic Fields (Foto: Jordi Trenzano)

Era legítimo temer ausencias: las de Claudia Gonson y Dudley Klute, que sólo han participado en algunos conciertos estadounidenses de esta gira, y la del añorado LD Beghtol, fallecido en 2020. Pero Merritt, Shirley Simms y Anthony Kaczynski no solo cumplieron como sustitutos sino que recordaron la grandeza de temas tan entrañables como complejos, caso de una ‘The Luckiest Guy On The Lower East Side’ por la que Kaczynski acabó ovacionado o Simms afrontando la particular épica romántica de ‘Sweet Lovin´Man’. Con puntuales cambios en sus arreglos, el resto de su repertorio sonó tan sublime como se esperaba, con coreos generalizados en ‘Reno Dakota’, ‘The Book of Love’ o ‘Papa Was a Rodeo’, o también Merritt dedicándole ‘My Only Friend’ a Billie Holiday. Genios de la misma altura.

Merritt vistió en la primera noche una camiseta de The Residents. Cuando acabó el primer concierto, advirtió que venía “un intermedio de 22 horas” y 24 horas después, ahora con una camiseta japonesa de Kraftwerk, acabó el segundo recital avisando que habría “un intermedio de 25 años”. En un cuarto de siglo Merritt tendrá 84 años y a saber qué nos pasará, pero a él lo tendremos tan arriba como a los Residents, Kraftwerk o sus adorados Billie Holiday y Stephen Sondheim. Lo merece todo.

The Magnetic Fields (Foto: Jordi Trenzano)
Escrito por

Amb 17 anys The Smiths em van introduir en “allò diferent”, whatever that means. Van passar els anys, van passar Joy Division, Belle & Sebastian, Burt Bacharach, Hefner i molts altres, i algun treball relacionat amb el món de la música. Després d'una aturada, m'he dedicat aquests darrers anys a fer fotos en concerts de manera gairebé compulsiva i ara torno a escriure. I vaig molt al cinema.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *